انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: "اما من درخت نیستم. تو نمی توانی  روی شانه ی من

 آشیانه بسازی"

پرنده گفت: "من فرق درخت ها و ادم ها را خوب می دانم. اما گاهی پرنده ها و ادم ها را

اشتباه می گیرم"

انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت: "راستی چرا پر زدن را کنار گذاشته ای؟"

انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید.

پرنده گفت: "نمی دانی توی اسمان چقدر جای تو خالی ست"

انسان دیگر نخندید.

انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد اورد. چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک ابی دور.

 یک اوج دوست داشتنی...

پرنده گفت: "غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است.

 درست است که پرواز برای یک

پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نکند فراموش می شود."

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد...

تا اینکه چشمش به یک ابی بزرگ افتاد و به یاد اورد روزی نام این ابی بزرگ بالای سرش

اسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی

توی دلش موج زد...

ان وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: "یادت می اید تو را با دو بال و

دو پا افریده بودم؟

زمین و اسمان هر دو برای تو بود.

اما تو اسمان را ندیدی. راستی عزیزم بال هایت را کجا جا گذاشتی؟"

انسان دست بر شانه هایش گذاشت...

و جای خالی چیزی را حس کرد...

ان وقت رو به خدا کرد...

و گریست...

اگر کسی‌ رو دوست داری

اسم او رو داخل یه دایره بذار

نه یه قلب چون قلب می‌تونه یه  روز بشکنه

ولی‌ دایره برای همیشه ادامه داره!!!

عاشق هر كس شدم او شد نصيب ديگري دل به هر كس داده ام اوئ هم زد به قلبم خنجري من سخاوت ديده ام دل را به هر كس دادم شرم دارم پس بگريم آنچه را بخشيده ام.

هيچ وقت از خدا نخواه كه همه دنيا مال تو باشه هميشه از خدا بخواه كسي كه همه دنياي توست مال كسي ديگه نباشه.

ديروز كه داد زدي دوست دارم گفتم: نمي شنوم... بلند تر... امروز كه آروم گفتي ديگه دوستت ندارم... گفتم هيس... چرا داد مي زني

اگه روزي آرزو كنم چيز ديگه اي باشم دلم مي خواد اشك باشم كه8 تو چشمات متولد بشم رو گونه هات زندگي كنم رو لبات بميرم.

منبع:www.shab11.blogfa.com

که یه وبلاگه خیلیییییییییییییی قشنگه!!!!